YES. I still can't get haruki out of my head. Aint he a gem. Offshore, im nearly on it. my  mom's been home and back. things changed. really. big things. mozart and me and stuff. hey, cant say im not happy with it. i am, full heartedly. well, i felt OLD. haha.

then there's death. unexpexted, suprising as ever. responsibilities, cats, dvd marathons, goodnight kisses, and other things youre gonna peed your pants too.

and then, i changed my mind. so it ends here.

well i dont know there's nothing to talk about and if an idea suddenly pop up (yes like puyo pop) i'll be searching for words ending up to nothing. my ideas are coming to a halt. lack of sleep i guess. but i do sleep. at the wrong time of the day. each day is turning me into a pragmatic sonofabitch. while wishful thinking's hastily  turning me into a dependent fucktard.


on the brighter side of everything, i got two pussies to get my hands to.

kung ang kalungkutan ay nagsasatao at nagagawang dumalaw sa kahit na sino, malamang araw araw ako may bisita.

at malamang, mag bestrfriends na kami ngayon. as in bffl (best friends for life). sa gantong pagkakataon, dadaan ka na naman sa name scanning of once-upon-a-time-someone-out-there na naging bahagi ng buhay mo o di naman ay mga mukang ilang segundong sumayad sa existence mo. (anu ba tagalog sa salitang existence?)

at isa isa mo ulit silang ku-krusan. sabay bura.

Sa totoo lang hindi ko naman alam kung ano isusulat ko eh. hindi ko rin alam kung anung point ng entry kong to. Parang nakakasawa na kasi hanapan ng logical reason ang lahat ng bagay bagay.

Nakakalungkot talagang tumanda.

Lalo na pag magisa.

habang nakahiga at nag iintay ng antok kagabi, naglipana ang kahit na anong naiisip ko sa kahit na anong meron at wala ako ngayon. at habang pinaghehele ako ng copeland, kung ano ano na naman tuloy ang naiisip ko.

kasabay ng mga kung ano anong naiisip ko ang pangalan ng kung sino sinong nakilala ko na pwedeng pag sabihan ng kung ano ano.
sino sino sa mga sinong meron ka nag pwedeng pagsabihan ng kung ano ano? kasabay din nito ang pag eekis sa bawat pangalang ito. kung bakit ko inekisan, hindi ko alam. siguro, gusto ko lang.

at kasabay pa ng pagiisip na to ang walang tigil na soul searching na nakakapagod din naman kaya bago ka pa magsimula eh titigilan mo na, alam mo na ang magiging ending di ba? why bother.

maririnig ko ulit ang copeland, maiinip at lilipat sa straylight. kasabay nun, nagbago din ang naiisip ko. napatingin sa librong patong patong sa may paanan ko, halos natapos ko na lahat pwera sa 2 bago. naisip ko ang wild sheep chase, pati na yung tupa na may star, pwede sigurong desire na nagsa tupa yun no?

wala ata akong desire. masyado kong simple, walang long term plans, kung bakit eh hindi ko alam. siguro dahil nararamdaman kong hindi naman ako masyadong magtatagal o dahil nasanay lang ako na kainin kung ano lang ang nakahain, tanggapin ang kung anong meron.resistance. nakakapagod na ren eh.

naisip ko si bob ong. pati na ren ang pag banggit nya sa idea na wala kang masising iba sa kung anu man na meron at wala ka sa kung kailan man, kung hindi ang sarili mo. hindi si gloria, hindi ang gobyerno, hindi ang kapitbahay.

di mo masisisi ang kapitabahay kung may putok ka. hindi mo ren pwede sisihin si gloria dahil masakit ang ingrown mo sa paa.

naisip ko ang isp provider ko. lage ako walang internet connection dahil sa malalang pag nanakaw ng wire ng isp ko. balita ko ayaw na nila ikabit. pano naman ang business ko? nag 2 isp ako, parehas walang kwenta. unti unti nilang inuubos ang konting pera na naiipon ko. hindi ako nagkukulang sa pagrereklamo. if you really want to know. madami ako nyan.

I've been and still dwindling my fingers on this keyboard for the past 5 years of my life. 24 and empty. while others my age, collect job salaries, i collect ip addressed faceless friends (cept unverified pics they have posted and labeled "me".) and mmorpg sort of fame.

i watch some friends as they get along with something called life, a busy one. romance, job, friends and vacations, photography and music, party and alcohol. i have none. yes, i would like to say that (for the drama) but the truth is, i have enough. enough money for food and some leisure.

what i dont have is a life. a life that i like. but then, you really dont get everything you want eh?

i was content. (and my desires ended with that contentment) for a while.

isusulat ko sana ang mga sumusunod:

• ang pakiramdam nung meet-the-parents-day nung friday.
• ang kaba nung same friday na yun.
• ang saya pagkatapos nung kaba.
• kung gano kasarap yung cheverlu sa japanese resto na kinainan natin
• kung gano kasarap yung gabi.
• kung gano ka kahimbing natulog nung gabi
• kung gano kasarap yung sumunod na umaga pagkatapos nung gabi.
• kung gano ko nanghinayang kasi uwian na
• kung gano ko nainis dahil dun sa baguio
• kung gano ko nakokonsensya ngayon kasi nainis ako dahil sa baguio.
• kung gano ko inaanticipate ang may 4. (para maulit lahat to)

gusto kong magsulat ng walang mukha. yung may pangalang wala. walang kasing layo sa ako at walang kasing lapit sa di ako. kase minsan pag tuloytuloy ka ng type at nahuli mo na or akala mo nahuli mo na, biglang babaguhin mo dahil maiisip mo kung sino sino ang makakabasa. tapos dahil kilala ka nila, biased na. ewan.

minsan ang impact ba ng sinusulat eh nasa nagsusulat o sa bumabasa? parang sa komiks. yung impact ng force eh nasa tumatanggap at hindi sa nagbibigay ng action. hindi din sa laki ng blag, kapow at swoosh.

i love you.

i love you. 

may nagbago ba?